ترجمه : يعنى فرمود حضرت صادق ص : دوستى خدا ، وقتى كه نور افكند بر باطن بنده‌اش ، خالى كند او را از هر مشغول‌كننده و از هر ذكرى غير از خدا . و دوست خدا ، خالص‌ترين مردمان است در سرّ براى خدا و صادق‌ترين آنها در گفتار ، و وفاكننده‌ترين آنهاست در عهد و پاكيزه‌ترين آنها در عمل و صاف‌ترين ايشان در ذكر و عابدترين آنها در نفس ؛ فخر مىكنند به سبب او ملايك در وقت مناجات او و فخر مىكنند با ديدارش ، و به سبب او آباد مىكند خدا شهرهاى خود را ، و به كرامت او گرامى دارد خدا بندگانش را كه عطا مىكند بر آنها در وقتى كه سؤال كنند از او به حقّ او ، و دفع مىكند از ايشان بلاها به رحمت خود ؛ و اگر مىدانستند مردم كه چه نحو است جاى او نزد خدا و رتبه و قدرش پيش خدا ، نزديكى نمىكردند به سوى خدا مگر با خاك دو قدم او . و فرمود حضرت امير مؤمنان ص : « دوستى خدا ، آتشى است كه نمىگذرد بر چيزى مگر مىسوزاند ، و نور الهى است كه نمىتابد بر چيزى مگر كه روشن كند ، و فلك خداست كه ظاهر نمىشود از زير آن چيزى مگر عطا كرد او را ، و نسيم خداست ؛ نمىوزد در چيزى مگر به حركت آورد ، و آب خداست ؛ زنده گردد به سبب او همه چيز ، و زمين خداست كه مىرويد از آن ، همه چيز ؛ پس هركه دوست دارد خدا را ، عطا مىكند به او هر چيزى را از ملك و ملك » . فرمود حضرت پيغمبر ص : « چون دوست دارد خدا بنده‌اى را از امّت من ، مىاندازد در دل برگزيدگان خود و روح‌هاى ملايك خود و ساكنان عرش خود ، [ محبّت او را ] تا او را دوست دارند ؛ پس اوست محبّ - با راستى - ؛ خوشا به حال او ، و باز خوشا براى او . و مر او را نزد خداوند است شفاعت در روز قيامت » . * * *